W Europie zaczęto regulować hodowlę i utrzymywanie niektórych ras kotów.

Do 2026 roku w Europie zaczął zmieniać się sposób podejścia do hodowli kotów. W części krajów państwo zaczęło wprowadzać przepisy dotyczące hodowli, sprzedaży oraz pojawiania się nowych zwierząt z określonymi cechami dziedzicznymi.

Warto podkreślić, że decyzje te nie pojawiły się przypadkowo. Poprzedziły je wieloletnie obserwacje weterynaryjne oraz analiza danych medycznych. Uwaga została skierowana na sytuacje, w których problemy zdrowotne zwierząt nie wynikają z niewłaściwej opieki, lecz są wpisane w samą selekcję — na poziomie budowy ciała lub genetyki.

Takie przypadki w ostatnich latach coraz częściej stają się przedmiotem regulacji w przepisach dotyczących utrzymywania i hodowli kotów.

Wyraźnym przykładem są Niderlandy, które jako pierwsze w Europie wprowadziły zakaz nie tylko hodowli niektórych ras, ale także ich importu i utrzymywania. Od 1 stycznia 2026 roku obowiązuje tam zakaz pojawiania się nowych kotów z cechami dziedzicznymi uznanymi za szkodliwe dla ich zdrowia i dobrostanu. Przepisy te dotyczą hodowli, sprzedaży, importu oraz utrzymywania wyłącznie nowych zwierząt o takich cechach.

W oficjalnych wyjaśnieniach wskazano, że ograniczenia obejmują rasy Scottish Fold i ich odmiany, a także koty bezwłose, w tym sfinksy i rasy pokrewne. Koty urodzone przed 1 stycznia 2026 roku i zarejestrowane w krajowej bazie danych podczas czipowania mogą pozostać u swoich właścicieli. Nie ma obowiązku ich odbierania. Celem przepisów jest zapobieganie pojawianiu się nowych zwierząt z problemami zdrowotnymi wynikającymi z selekcji hodowlanej. Za naruszenie przepisów przewidziana jest kara do 1 500 euro.

Podobne rozwiązania pojawiały się w Europie już wcześniej, jednak w bardziej ograniczonym zakresie. Na przykład we Flandrii — regionie Belgii — od 2021 roku obowiązuje zakaz hodowli i sprzedaży ras Scottish Fold oraz Highland Fold. Podobnie jak w Niderlandach, przepisy te nie dotyczą kotów już żyjących z właścicielami, jednak we Flandrii nadal dozwolony jest import i utrzymywanie nowych kotów.

W skali całej Europy obowiązuje jednak wspólna zasada regulacyjna. Nawet w krajach, w których nie istnieją oficjalne listy zakazanych ras, przepisy o ochronie dobrostanu zwierząt ograniczają hodowlę w przypadkach, gdy selekcja prowadzi do bólu, chorób przewlekłych lub poważnych zaburzeń funkcjonowania. Przy stosowaniu tych norm oceniane są nie nazwy ras, lecz wpływ cech dziedzicznych na zdrowie zwierząt i ich potomstwa. Brak bezpośredniego zakazu danej rasy nie oznacza więc, że jej hodowla jest dozwolona bez ograniczeń.

Zmiany te nie są skierowane przeciwko osobom, które już żyją ze swoimi zwierzętami. Nie chodzi o ponowne rozpatrywanie losu kotów, które już przyszły na świat. Głównym celem nowych przepisów jest zatrzymanie dalszej hodowli zwierząt, których problemy zdrowotne są od początku związane z selekcją.

Coraz częściej w Europie stosuje się właśnie takie podejście: jeśli źródło cierpienia zwierzęcia nie wynika z warunków utrzymania, lecz z samej hodowli, państwo traktuje ograniczenie takiej hodowli jako środek ochrony dobrostanu zwierząt, a nie jako karę dla właścicieli.

Pełny tekst rozporządzenia oraz oficjalne wyjaśnienia są opublikowane na stronie rządu Niderlandów.